Same ol’ shit…

download

Διαπιστώνω με λύπη μου πως τα πράγματα στον πολύπαθο χώρο της ανεξάρτητης εναλλακτικής ροκ σκηνής, όχι μόνον δεν καλυτερεύουν, αλλά αντιθέτως εξακολουθούν να παγιδεύουν τις νέες μπάντες, στα ίδια γρανάζια και τους μηχανισμούς που είχαν ξεκινήσει ήδη από τα τέλη του ’80, να αποσυνθέτουν το τοπίο του ανεξάρτητου μουσικού χώρου.

Ακόμη και σήμερα, η σκηνή πάσχει από τις ίδιες ιώσεις… Και οι φορείς των ιώσεων είναι οι ίδιοι, αδιόρθωτοι λίγδες-τσιράκια του κάθε ψευτο-μοδάτου μαγαζάτορα, τα ίδια κολλητάρια-καρντάσηδες-μαφίες-χαφιέδες-πρακτορίσκοι του χώρου που στοιχειώνουν και υπονομεύουν με την τιποτένια συμπεριφορά τους τη δική μας δημιουργία, ενώ ταυτόχρονα υφαίνουν με τον ευτελή και αναξιοπρεπή ιστό τους, όλους εκείνους τους χώρους που φιλοξενούν σχήματα του μουσικού ύφους μας.

Παραμένουν γύρω μας, να θριαμβολογούν για τη «συνεισφορά» τους και να εκμεταλλεύονται τη δική μας δημιουργία και προσφορά, όλοι εκείνοι οι θλιβεροί κομπάρσοι-ακόλουθοι-λακέδες που γνωρίσαμε (και απορρίψαμε) το ’80… Όλοι εκείνοι οι απεχθείς και γλοιώδεις τύποι-κοράκια-παράσιτα που τους περιφρονούσαμε καθώς τους βλέπαμε να προσπαθούν να σταθούν με το ποτό τους δίπλα μας, για να πουλήσουν λίγο μούρη στην παρέα τους ή –ακόμα χειρότερα- να τους χαζέψει καμμιά γκόμενα να κουβεντιάζουν μαζί μας. Όλοι αυτοί οι αξιοθρήνητοι συμπλεγματικοί που τους πήρε δεκαετίες για να συνειδητοποιήσουν τι “παιζόταν” στην Αθήνα του ’80 και στα μαγαζιά που ακουγόταν η μουσική ΜΑΣ.

Πώς γίνεται  να συνεχίζουμε να παρασυρόμαστε από τον ίδιο συρφετό από αριβίστες και ανύπαρκτους κομπλεξικούς που δεν δημιούργησαν ποτέ τίποτε δικό τους; Πώς γίνεται να συνεχίζουμε να εμπιστευόμαστε ψεύτες, μίζερους και ζηλόφθονους τύπους που έγιναν μάγκες επειδή κράτησαν ένα μικρόφωνο και μας υποδέχτηκαν επί σκηνής ως «ένθερμοι θιασώτες μας», ενώ στην πραγματικότητα απλά κυνηγούσαν να αποθανατιστούν πλάι μας και να “δοξαστούν” μέσα από μια πόζα για τα επόμενα χρόνια της αφόρητα συνθηκολογημένης ζωούλας τους…

Μήπως και γουστάρουν το ροκ ως έκφραση ή ως άποψη; Σκατά… θα μπορούσαν με ευκολία ερπετού να προσφωνήσουν οποιοδήποτε ελαφρολαϊκό φυντάνι στη σκηνή, αρκεί η φωτογραφία να ήταν κοντινή…

Όλοι αυτοί οι ατάλαντοι γελωτοποιοί με αισθητική Άλκη Στέα, δρέπουν τις δάφνες του ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ κόπου και εκμεταλλεύονται οικονομικά, ηθικά και διαδικτυακά τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ προσπάθεια και έμπνευση, κάνοντας συμφωνίες με μαγαζάτορες αμφιβόλου ηθικής, τυπώνοντας μπλουζάκια με τα ΔΙΚΑ ΜΑΣ λογότυπα, κερδίζοντας μίζα από τον τζίρο των εισιτηρίων που θα κοπούν για ΕΜΑΣ και από τα ποτά που θα καταναλώσουν όσοι έρθουν να ακούσουν ΕΜΑΣ, κερδίζουν γνωριμίες και συμπάθειες εκείνων που θα τους δουν να σκύβουν πλάι στο ΔΙΚΟ ΜΑΣ ώμο, κερδίζουν ακόμη μια επιτυχημένη βραδιά στο portfolio του τίτλου “οργανωτής ροκ συναυλιών” όπως αυτό-προσδιορίστηκαν, κερδίζουν αξία και αναγνώριση από τις πολυάριθμες αναφορές και τα trackbacks που θα γραφτούν για το ΔΙΚΟ ΜΑΣ Live…

Όλοι αυτοί οι ασυγχώρητοι υποκριτές, εχθροί της μουσικής και της δημιουργίας μας, έχουν γίνει σύμμαχοι, φερέφωνα και τσιράκια των μικρονοϊκών επαρχιωτών επιχειρηματιών που κυνηγάνε μόνο αρπαχτές και “τσαλακώνουν” κάθε προσπάθεια αναβάθμισης του ανεξάρτητου μουσικού χώρου, αφού αντιμετωπίζουν τον κόσμο που θα έρθει να μας ακούσει, σάν το κοπάδι από αφελείς που θα πιεί αδιαμαρτύρητα τις μπόμπες τους και θα πληρώσει το «μούφα» εισιτηριάκι της εισόδου…

Αυτά λοιπόν τα ανθρωπάρια-μαριονέτες των κοντόφθαλμων συμφερόντων της μαφίας των «λαϊβάδικων», συνηγορούν χωρίς δισταγμό στο να αντιμετωπίζονται οι νέες ροκ μπάντες σαν τα θεατρικά μπουλούκια της αρχής του αιώνα, ως όντα που μπορούν να στοιβάζονται και να τραβολογιούνται από δώ κι από κεί, που μπορούν να τρέφονται απλά με φωτοσύνθεση και να ξεδιψάνε από νεροχύτες μπουρδελοξενοδοχείων, που υποχρεώνονται να μεταφέρουν με δικά τους έξοδα τα μουσικά τους όργανα και που στο τέλος πρέπει να χρωστάνε κι ευγνωμοσύνη από πάνω για τη «μεγαλειώδη» οργάνωση(!)…

Όλοι αυτοί οι αξιοθρήνητοι βαστάζοι-υπήκοοι των επιχειρηματιών της νύχτας, έχουν γίνει τα φερέφωνα και τα τσιράκια του κάθε «μαγκιώρου» λαϊκο-ροκά ή φλωρο-γκοθά μαγαζάτορα … Και ο πονηρός μαγαζάτορας, το μόνο που έχει να κάνει είναι να φροντίσει να καλοπιάσει τα τσιράκια του με μικροδωράκια και εύσημα που «ταϊζουν» τη φρικτή έλλειψη αυτοεκτίμησης και τη ματαιοδοξία τους…

Πώς γίνεται να μην έχουν ακόμα κραχτεί, στιγματιστεί, τρολλαριστεί ή ξεφτιλιστεί αγρίως όλοι αυτοί οι κάφροι που για χρόνια υπονομεύουν τα νέα μουσικά σχήματα, ώστε να σταματήσουν να θεωρούν πως μπορούν να παίζουν τόσο εύκολα με τα νεύρα, την προσπάθεια, τη δημιουργία, την κάβλα, το γούστο, το πορτοφόλι, το φιλότιμο και τον ιδρώτα κάθε μπάντας της ανεξάρτητης εναλλακτικής σκηνής…;;;

Τέρμα λοιπόν η «αξιοπρεπής σιωπή», γιατί τα έχω πάρει πολύ άσχημα με αυτούς τους γελωτοποιούς της δεκάρας… Αν τους συναντήσετε (και μάλλον τους γνωρίζετε ήδη ή τουλάχιστον μπορείτε να τους αναγνωρίσετε εύκολα), μην τους δώσετε ξανά την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν ή να οικειοποιηθούν ούτε μια νότα ή ένα στίχο από τη δική σας δημιουργία… Μην τους αφήσετε να σας τάξουν λαγούς και πετραχίλια, να σας παραμυθιάσουν με υποσχέσεις και “λιπαρά” χαϊδολογήματα ματαιοδοξίας και στο τέλος να αθετήσουν για μια ακόμη φορά κάθε προφορική συμφωνία σας και κάθε έντιμη προσδοκία σας. Μην τους αφήσετε να αμφισβητήσουν την αξιοπρέπεια, την ανωτερότητα και το ταλέντο σας και μη διανοηθείτε να πιστέψετε ούτε λεπτό πως βρίσκονται δίπλα σας μόνον από “αγάπη” γι’ αυτό που προσφέρετε…

Ας αφορίσουμε κι ας ξεγράψουμε αυτούς τους παρασιτικούς τύπους με την ελλειμματική αυτοεκτίμηση που δε θα διστάσουν να μας πουλήσουν για μια τζούρα μερτικό από το κέρδος που θα φέρει στο “μαγαζί” του αφεντικού τους η δική μας σημαντικότητα ή -το χειρότερο- για λίγα φράγκα και δωρεάν σφηνάκια από το μαγαζάτορα που θα φιλοξενήσει το live μας. Ας τους σβήσουμε από φίλους μας, ας πάψουμε επιτέλους να τους εμπιστευόμαστε και ας απαιτήσουμε από τους «μαγκιώρους» επιχειρηματίες των «λαϊβάδικων» γραπτά συμφωνητικά πριν κλείσουμε οποιαδήποτε συμφωνία για ζωντανή εμφάνιση… Μόνον έτσι θα εξακολουθήσουμε να παίζουμε τη μουσική που γουστάρουμε με τη δέουσα αξιοπρέπεια…

 

Βασίλης Σαλαπάτας

 

Υ.Γ.

Πότε άραγε θα δημιουργηθούν κι εδώ οι ανεξάρτητοι αυτοδιαχειριζόμενοι συναυλιακοί χώροι που λειτουργούν, συντηρούνται και περιφρουρούνται από τις ίδιες τις μπάντες; Πόση πίεση πρέπει τελικά να συσσωρευτεί επάνω στους νέους δημιουργούς της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής ώστε να βρεθεί επιτέλους μια αξιοπρεπής λύση;

 

Tags: , , , , , , ,
One Response to "Same ol’ shit…"
  1. 04/04/2015 20:33

    Le Tigre

    Δυστυχώς αυτά συμβαίνουν αν μπλέκεις με Ροκ Σκυλάδες.

    Αν είναι και επαρχιώτες με σύνδρομο “Προέδρου”; Άστα να πάνε…Το βλαχοκιτς βαράει κόκκινο.

    Ευτυχώς στην Αθήνα τους έχουμε (κάπως) απομονώσει.

Leave a Reply

Your email address will not be published.